Nerdalert op de Stripdagen

“En? Ga je nog wat leuks doen dit weekend?” “Nou, ik ben zaterdag vrijwilliger bij de Stripdagen.” “De Stripdagen??? En wat doe je dan, strippen? Of paaldansen?” Zucht. Stripboeken jongens, stripboeken.

Ja, ik hou van stripboeken. En dat maakt mij een “nerd”. Een afwijkende nerd, want ik doe een hele hoop totaal niet nerdy dingen in mijn leven, maar toch. Frank heeft tegenwoordig een zeer geromantiseerd beeld van nerds. Te veel afleveringen van The Big Bang Theory gezien. Hij maakte zich dan ook een beetje zorgen dat ik als een soort Penny tussen de Leonards en Wolowitzen ging rondhobbelen vandaag. Wat de lieve schat zich niet realiseert is dat als dát het beeld van een echte nerd is, dan ben ik Doutzen Kroes. En al zou ik Doutzen Kroes zijn, dan kon ik nog rustig naakt over de beurs hobbelen, geen hond die oog voor me zou hebben. Nee, de Stripdagen worden net als alle andere jaren bevolkt door mensen van het mannelijke geslacht, met een gemiddelde leeftijd van rond de 60, over het algemeen met baard, buikje (of twee), beetje kalend en in standaard stripliefhebber uniform. Dat wil zeggen, zonder uitzondering een bril, katoenen broek, een versleten T-shirt met superheldenfiguur er op danwel een overhemd met een stropdas van een stripfiguur of een vlinderdasje (aaaaaaaaah, dáár is de man die de voorraad uit het magazijn van de plaatselijke herenkledingwinkel opkoopt), een petje en vooral niet te vergeten….. een linnen tasje! Want ja, je moet die stripboeken toch ergens in stoppen. De modernere liefhebber heeft overigens het tasje verruild voor een flightcase. Past meer in en kunnen ze voortrekken op wieltjes, want 10 stripboeken wegen al gauw een paar kilo. En je Batman action figure puntgaaf in de verpakking wil je natuurlijk graag zo houden.

Maar wat doe ik daar dan? Als vrijwilliger? Meestal sta ik bij de kassa en de gastenbalie. En het is een mooi schouwspel. Ruim voor de openingstijd staat er al een lange rij. Niet om die naakte Doutzen te bekijken, maar toch vooral om niks te missen en de eerste te zijn die bij de striptekenaar van keuze voor die gesigneerde tekening. Ik weet niet of het begrip “handtekeningenboekje” voor de handtekeningenjacht van beroemdheden nog bestaat, maar het tekeningenboekje leeft hier meer dan ooit. En de tekenaars schetsen, gummen, inken, penselen en schilderen dat het een lieve lust is om aan de enorme vraag van de fans te voldoen. Ze hebben een zwaar bestaan, want ze zitten aan hun tafel en stoel vastgeklonken en krijgen hetzelfde lunchpakketje als de medewerkers. Niks VIP treatment. Zelfs niet als ze zich bij mij aanmelden voor het ophalen van hun toegangskaarten, ik ze, al dan niet expres als ze een beetje arrogant doen, niet herken en ze onverbiddelijk naar de achternaam vraag om te controleren of ze wel op de lijst staan. Wat soms niet het geval is. Staan ze dan met hun schetsenmap en potlodendoosje met een verbaasde blik van “….maar, ik ben STRIPTEKENAAR, en, en, en, ….ik kom SIGNEREN!” Gelukkig ben ik de lulligste niet, als ze een tekening voor me maken mogen ze naar binnen. Komt mijn ervaring als doorbitch van de discotheek vroeger goed van pas.

Als de ochtend nog nét niet voorbij is, is het wat rustiger bij de kassa en stroom ik door naar de mobiele pin. Waar de eerste beursgangers alweer hongerig in de rij staan om extra cash te pinnen. Nu hebben ze ineens wél oog voor me, zij het omdat ik de dealer ben die hun van drugs kan voorzien. Althans, van de middelen om aan drugs te komen dan. Keiharde euro’s worden gepind en uitgegeven zodat ze die weer kunnen uitgeven aan nóg meer strips. Dacht je dat vrouwen in de uitverkoop erg zijn? Think again. Sommigen komen gedurende de dag wel drie keer terug. Met het schaamrood op de kaken zich stuntelend verontschuldigen dat ze tegen dat éne niet te laten liggen eerste editie stripboek zijn gelopen en niet naar huis kunnen zonder het te kopen. En ja, die kost inderdaad €300 en hadden ze niet ingecalculeerd. Pas als ze al hun bankrekeningen geplunderd hebben, hun tekeningenboekje weer vol staat en ze zeker weten dat ze alle bakken met stoffige strip á €2 per stuk, 6 voor €10, doorgespit hebben gaan ze pas weer naar huis. Maar niet zonder de gratis tas van het Stripschap bij de stand opgehaald te hebben, één van de voordelen van het lidmaatschap, naast de gratis toegang. Een tas gevuld met folders, strips en folders, en in die verhouding. De gratis toegang is overigens voor beide dagen. Met een speciale kaart die ze van tevoren toegestuurd krijgen kunnen ze die laten aftekenen voor een toegangskaart. Geeft ook weer de nodige drama’s, want met pen krassen op een verzamelobject is natuurlijk not done voor de purist. Ook hier ben ik onverbiddelijk gehoor gevend aan mijn 50 tinten duiveltje.

Maar goed, als de eerste mensen weer richting huis gaan heb ik eindelijk tijd om aan mijn eigen nerdurges gehoor te geven. Want vrijwilliger ben ik ook niet bij toeval geworden, ik kwam vroeger ook gewoon als bezoeker. En ja, in mijn versleten T-shirt met Supermanlogo, én een lijstje van stripboeken die ik wilde kopen, om in de rij te staan bij die ene striptekenaar zodat hij mijn boek kon signeren. Tegenwoordig ben ik getrouwd en krijg ik niet meer de kans om in een versleten T-shirt de deur uit te gaan, heb ik een limiet op het aantal stripboeken dat er in de kast passen en heb ik het privilege om mijn stripboek tussendoor af te geven voor een tekening in plaats van dat ik er voor in de rij hoef te staan. Als ik de tekenaar in kwestie tenminste herkende bij de VIP balie, want karma is a bitch…

Live long and prosper!

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *