Een zware taak

Er rust een zware taak op mijn schouders. Één die niet zomaar door iedereen gedaan kan worden. Ik moet iets doen voor morgen en ik ben één van de weinigen op aarde die het kan, die het eerder gedaan heeft en uit ervaring kan spreken. Dat is ook de reden waarom ik het moet doen en niemand anders. Van mijn oordeel hangt een heleboel af. De verwachtingen liggen hoog. Ik weet dat ik het kan, ook al doe ik het maar één keer per jaar. Maar het is inmiddels alweer een aantal jaar geleden dat ik deze verantwoordelijkheid overgenomen heb.

Ik kan het me nog herinnneren als de dag van gisteren. Bloedzenuwachtig was ik de eerste keer. Alle ogen op mij gericht. “Waarom ik?” dacht ik toen. Het zweet brak me uit, ik trilde over mijn hele lichaam, had het gevoel dat ik flauw ging vallen. Ik had me niet zo gerealiseerd hoeveel druk er op lag totdat ik het moest doen. Ik voelde het bloed in mijn slapen bonken, een zweetdruppel liep over mijn linkerslaap naar beneden en met bevende handen pakte ik het instrument van mijn actie. Bijna ging het mis toen ik de boel dreigde te laten vallen maar ik was er nog net op tijd bij. Vervolgens haalde ik diep adem en zette toen in één klap door. Zo lang als de stap er naartoe duurde, zo snel was het voorbij. Iedereen keek me gespannen aan tot ik zou spreken. En ineens sloeg mijn stemming om. Ik besefte mij dat dit mijn moment was, ik bepaalde en voelde mij ineens een godin in deze kleine wereld. Mijn volgelingen die in aanbidding keken wat ik zou doen, zou zeggen. En mijn waarheid was hún waarheid. Zoals in de romeinse tijd stak ik mijn vuist omhoog en mijn duim plat uitgestoken. Wat zou het worden? Duim omhoog, mijn goedkeuring uitsprekend en waarschijnlijk een groot gejuich onder de mensen die me ademloos aan zaten te staren, of duim omlaag, wat waarschijnlijk voor volledige paniek en verwarring zou zorgen? Die dag werd het de duim omhoog en vervolgens één groot feest.

Nu sta ik hier opnieuw, ieder jaar ouder, wijzer en met meer ervaring. En alhoewel het nog steeds een grote verantwoordelijkheid is, berust ik me veel meer in de taak die ik moet uitvoeren. De inhoud is elk jaar anders dus de uitkomst weegt niet minder zwaar dan andere jaren. Het is elke keer weer spannend. Ook nu valt er een stilte als ik me voorbereid op mijn taak. En ook nu wacht iedereen in spanning af op mijn oordeel. Ik sluit even mijn ogen om alle andere prikkels uit te bannen, maak mijn hoofd leeg en concentreer me alleen op datgene wat bepaalt of het ja of nee wordt.

Ik stel het niet langer uit. Ik doe net nú! De taak die aan mij, en mij alleen is toebedeeld. Want op deze dag van het jaar, deze ene dag, moet ik de verjaardagstaart voor morgen voorproeven…

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *