Cravings…

Het idee komt zo ineens bij me op. Eerst voel ik het nog voorzichtig aan de rand van mijn hersenpan kriebelen, maar langzaam maar zeker zetten de tentakels zich vast in het centrum van mijn grijze massa. Waar het vandaan komt mag Joost weten, want ik kan me niet heugen de laatste keer dat ik er aan gedacht heb. Inmiddels begint mijn lichaam ook te reageren. Wellicht gevoed door het feit dat ik nog niks gegeten heb, maar naarmate het idee zich vastzet beginnen mijn speekselklieren op gang te komen en al gauw overuren te draaien. Het water loopt me letterlijk in de mond en ik kan nog net voorkomen dat ik begin te kwijlen.

 

Ik ben al op weg naar huis, maar op het laatste moment rij ik toch een stukje om richting de winkel die mij van mijn opgekomen behoefte kan voorzien. Ik parkeer fout en loop de winkel in. Het is druk en de aanblik van de grotendeels uitverkochte vitrines doen me triest aan. Ik vrees het ergste maar als ik dichterbij kom zie ik in een weggestopt hoekje er nog 2 liggen. Yes! Al gauw verandert mijn vreugde in lichte wanhoop als ik het doosje zie waar ze in liggen. Als ik de kans krijg vraag ik tussendoor hoe het zit, en mijn vrees wordt bevestigd dat ze besteld zijn en dus niet verkoopbaar. En nog erger is het opvolgende: ” Nee helaas, achter heb ik ook niks meer, alles uitverkocht, sorry.”

 

Teleurgesteld stap ik weer in mijn auto, en denk koortsachtig na waar ik nog meer terecht kan. Ondertussen wordt het beeld in mijn hoofd groter, nadrukkelijker en steeds perfecter, een reclameplaatje is er niets bij. Ik rij nog meer om en parkeer nog fouter en stap naar binnen bij de tweede winkel. Ik zie het gelijk al. Leuk hoor, in koninginnensfeer, maar het voldoet totaal niet aan mijn plaatje, met allerlei meuk die er niet op noch in hoort. Voor al het andere staan ze, terecht, bekend als de beste in de omstreken, maar hier hebben ze duidelijk geen kaas van gegeten. Maar nog niet alle hoop is vervlogen, ik heb nog 1 kans in de buurt en drie maal is scheepsrecht, dus ik rij nog een beetje meer om, parkeer op zijn foutst en stap ook hier naar binnen, nummertje trekkend en al. Ik kan de gruwel op mijn gezicht nauwelijks verbergen, maar deze zien er niet eens lekker uit. Terwijl het toch zo simpel is.

 

Hoofdschuddend loop ik weer naar buiten en stap in mijn auto. Dit kan toch niet waar zijn. En natuurlijk wordt de drang alleen maar groter als je iets wilt, en je kunt het niet krijgen. Het is inmiddels laat geworden, dus ik rij richting Rotterdam, naar huis. Onderweg zit ik te denken….” Als ik die weg neem naar huis, dan kom ik langs daar, zou ik het dan toch nog even proberen? Nee joh, het signaal is duidelijk, ik moet sterk zijn en me er overheen zetten. Ja maar, je moet jezelf toch ook wel eens verwennen? Ja dag, ik verwen mezelf al genoeg. Ja maar, ik heb hard gewerkt vanochtend met paardrijden en het is alweer zo lang geleden dat ik er één heb gehad…” Al discussiërend met mezelf bereik ik het bewuste kruispunt en ik ben volledig kansloos. Had ik ooit gedacht dat ik gewoon direct door kon rijden naar huis? Nee, eerlijk gezegd niet. Ik kan gelukkig mijn auto kwijt en stap inmiddels de vierde winkel binnen……… Niks, nakkes, nada. Vergeet het maar.

 

Ik heb het inmiddels opgegeven, de boodschap is duidelijk en tóch loop ik eigenwijs op de vijfde winkel af, waar ik niet eens verder kom dan de etalage omdat ook hier, in koninginnensfeer ze totaal niet aan het juiste plaatje voldoen, binnenkant noch buitenkant. Hoe was het ook alweer met die definitie van Einstein? Waanzin is elke keer dezelfde handeling doen, en toch een ander resultaat verwachten. Ik ben duidelijk waanzinnig.

 

En dan denk ik bij mezelf. Anno 2013, waar we machines naar Mars sturen, iedereen fulltime draadloos en digitaal met elkaar verbonden is, waar we met draagbaar materiaal de dieptes van de zeeën opzoeken, we het kleinste atoompje kunnen filmen…. Zijn we dan écht vergeten, weten we niet meer hoe, zijn we zo ver doorontwikkeld dat ik na een speurtocht in 5 verschillende winkels, enkele beroemd om de goede kwaliteit van zijn producten, niet in staat ben om een simpele ordinaire, roze van buiten met gele créme van binnen, tompouce te krijgen???

 

Thuis eet ik een boterham met pindakaas 🙁

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *